Wiliam Shakespeare – „Makbet”

makbet-lektury-wszech-czasow-1Makbet powstał prawdopodobnie około 1606 r. Inspiracją dla Poety były zapiski, nadmienię, że pochlebne, w kronice Raphaela Holinsheda dotyczące Makbeta, władcy Szkocji (1040-1057). Pierwowzór jednak nie znajduje odzwierciedlenia w tworze Shakespeare’a, który jak przystało na artystę odważnie nadaje Makbetowi według własnego zamysłu, nową mroczną osobowość. Makbet jest doskonałym studium władzy despotycznej. Człowiek traktujący siebie w swej próżności i egoistycznej arogancji jako wartość najwyższą i jedyną stawia się na piedestale władzy absolutnej, która uzurpuje sobie prawo do bezkarnego i okrutnego traktowania podwładnych. W osobie Makbeta Shakespeare analizuje nędzę ludzkich ułomności w postaci ślepej zachłanności posiadania władzy i traktowania jej w sposób ograniczony, wyzuty z człowieczeństwa, poddany całkowicie absolutowi zła. Panowanie shakespearowskiego Makbeta jest jak sen paranoika, z koszmaru, którego nie sposób się wyzwolić, gdyż skażony złem umysł upatruje we wszystkich i wszędzie tego, czego sam jest autorem, czyli intryg, knowań, zasadzek i morderstw. Nasuwa mi się w tym momencie refleksja czy towarzysz Stalin czytał Makbeta? Zapewne nie, a jeśli mu się zdarzyło to prawdopodobnie potraktował go li tylko, jako bełkot wywrotowej jednostki zagrażającej ustrojowi Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Makbet to także studium małżeństwa, tutaj głęboko dysfunkcyjnego i toksycznego. Małżonkowie skutecznie inspirują się nawzajem na drodze do władzy naznaczonej krwią mordów. Wielce wymowne staje się tu powiedzenie: „Po trupach do celu”. Lady Makbet stanowi silny bodziec powodujący urzeczywistnianie złych zamiarów drzemiących w Makbecie. Czasem od zamiarów do czynów bywa daleka droga jednak nie w przypadku, kiedy ma się u boku kogoś pokroju Lady Makbet. Jej oddziaływanie nie ma nic z kobiecej delikatności czy finezyjnej przebiegłości. Lady Makbet uderza słowem, niczym wytrawny bokser, między oczy powodując wstrząs i chęć odwetu, działania. We współmałżonku wyzwala chęć udowadniania, źle pojętej, własnej siły, męskości i odwagi w zagarnięciu korony. W swej morderczej fantazji, znając zapewne dobrze swego męża, zimno gra na jego ambicjach i lękach.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: